Blog

In die goede oude Middeleeuwen stonk iedereen. Na het opstaan je tanden poetsen, een beetje deo onder de fris geschoren oksels, wat lekkere aftershave – dat was er allemaal niet bij.

Vervolgens ontdekten sommige kruisvaarders, die met de beste oorlogszuchtige bedoelingen naar het Heilige Land vertrokken waren, dat die gekke heidense Arabieren zich wasten en baadden en besprenkelden met allerlei heerlijk luchtende druppels. En ook zij moesten toegeven: dat is toch wel lekker.

Toen zij in Europa terugkwamen en aan de buren voorstelden of die zich niet ook eens wilden wassen, werden ze vierkant uitgelachen. Dat nieuwerwetse welriekende gedoe, dat was alleen voor goddeloze imbecielen!

Maar ja, zoals ze zeggen, the rest is history. De nieuwe wijsheid van de hygiëne is als een bulldozer door onze cultuur gegaan, tot op het punt dat we ons nu bijna te vaak wassen en er ontelbare geurtjes zijn waarmee we onze lijven dagelijks in olfactorische paleizen kunnen omtoveren. Alleen al in de webshop van Douglas vind je 172 verschillende cosmeticamerken, waarvan de meeste ook nog meerdere geurlijnen hebben. Met zo’n overdonderend aanbod van neusverwenners moet je er als fabrikant wel iets op verzinnen wil je nog opvallen. En dat doen ze ook. Met taal.

(meer…)

Eigenlijk was ik van plan om deze week iets te schrijven over een nieuw woord dat de jongste medewerker van Club Taaleidoscoop heeft gelanceerd. Het staat al wel in de kweekvijver, maar het verhaal eromheen zal even een weekje moeten wachten.

Want gisteren was ik getuige van een klein schouwspel dat ik jullie niet wil onthouden. Een slice of life uit Nederland anno 2010.

Ik was in het ziekenhuis voor controle en zat te wachten op mijn beurt in een röntgenkamer. Aan de ene kant van mij zat een eigentijds geklede bejaarde dame met een kloeke blik in haar ogen. Aan de andere kant, twee stoelen verderop, zat een jonge vrouw, stijlvol gekleed en met hoofddoek, die wat verweesd en ontredderd voor zich uit aan het staren was.

Haar partner, een zakelijk en al even stijlvol geklede jongeman, was driftig aan de telefoon een gesprek aan het voeren in accentloos Nederlands. Het ging over vergaderingen, afspraken, overleggen, dat soort werk. Alle aandacht ging uit naar zijn mobieltje, nul aandacht naar zijn vrouw. Toen hij eindelijk ophing, legde hij wel zijn hand op haar knie en sprak hij haar zachtjes toe (Turks, Farsi?), maar zij bleef glazig en eenzaam voor zich uitstaren.

Op dat moment werd ik weggeroepen, dus ik kon niet zien hoe de scène zich verder ontwikkelde. Mijn foto was echter snel gemaakt, en een paar minuten later liep ik door dezelfde wachtruimte weer terug naar buiten. Een heel ander tafereel ontvouwde zich nu.