Effe snuffe

In die goede oude Mid­deleeuwen stonk iedereen. Na het opstaan je tanden poet­sen, een beet­je deo onder de fris geschoren oksels, wat lekkere after­shave – dat was er alle­maal niet bij.

Ver­vol­gens ont­dek­ten som­mige kruis­vaarders, die met de beste oor­logszuchtige bedoelin­gen naar het Heilige Land vertrokken waren, dat die gekke hei­dense Ara­bieren zich wasten en baad­den en besprenkelden met aller­lei heer­lijk lucht­ende drup­pels. En ook zij moesten toegeven: dat is toch wel lekker.

Lekker luchtje...
Lekker lucht­je…

Toen zij in Europa terugk­wa­men en aan de buren voorstelden of die zich niet ook eens wilden wassen, wer­den ze vierkant uit­gelachen. Dat nieuw­er­wetse wel­riek­ende gedoe, dat was alleen voor god­de­loze imbecielen!

Maar ja, zoals ze zeggen, the rest is his­to­ry. De nieuwe wijsheid van de hygiëne is als een bull­doz­er door onze cul­tu­ur gegaan, tot op het punt dat we ons nu bij­na te vaak wassen en er ontel­bare geurt­jes zijn waarmee we onze lijven dagelijks in olfac­torische paleizen kun­nen omtov­eren. Alleen al in de web­shop van Dou­glas vind je 172 ver­schil­lende cos­meti­camerken, waar­van de meeste ook nog meerdere geurli­j­nen hebben. Met zo’n over­don­derend aan­bod van neusver­wen­ners moet je er als fab­rikant wel iets op verzin­nen wil je nog opvallen. En dat doen ze ook. Met taal.

Want die geurt­jes hebben de meest uiteen­lopende namen. Je hebt bijvoor­beeld klassiek­ers als Opi­um (een ver­slavend mid­del, Yves Saint Lau­rent) en No. 5 (numeriek, Chanel). Je hebt Fahren­heit (tem­per­atu­ur, Dior) en Polo (sport, Ralph Lau­ren). En je hebt geuren die de naam van een celebri­ty dra­gen, zoals Christi­na Aguil­era, Gabriela Saba­ti­ni, Nao­mi Camp­bell en Kate Moss.

Er is een over­daad aan com­bi­naties van bijvoeglijk naam­wo­ord en zelf­s­tandig naam­wo­ord, zoals Secret Obses­sion (Calvin Klein), Bright Crys­tal (Ver­sace), Cool Water (David­off) en Pre­mier Jour (Nina Ric­ci). Ook ver­wi­jzin­gen naar man­nelijkheid en vrouwelijkheid zijn troef, met par­fum­na­men of toevoeg­in­gen daaraan in de trant van Homme, Femme, For Him, For Her, etc. En je vin­dt de nodi­ge ref­er­en­ties aan din­gen die ver­bo­den, stout of span­nend zijn, zoals Trou­ble (Boucheron), For­bid­den Rose (Avril Lav­i­gne) en Le Male Ter­ri­ble (Jean Paul Gaultier).

Kor­tom, de mens wil ruiken zoals de mens is. Het hele schouwspel van de con­di­tion humaine trekt aan je voor­bij bij een kleine excur­sie in par­fum­land. Maar ja, het bli­jven maar drup­pels, hè. Je moet het alle­maal niet te veel “eau sérieux” nemen…

Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Comments
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties