Papa vs. pappa

Het lijkt wel alsof er in het Ned­er­lands twee manieren zijn om de informele aanspreekvorm voor “vad­er” te schri­jven: papa en pap­pa. Is een van die twee de “juiste” vorm en zo ja, welke dan? Dat hoef je niet aan je vad­er te vra­gen, want de Taalei­doscoop weet raad!

Waar hebben we het over?

Van som­mige woor­den met dezelfde klank en beteke­nis bestaan meerdere spellin­gen. Soms geldt een daar­van als “fout”, maar soms mag je ze ook alle­bei gebruiken.

Betekenis en gebruik

  • Papa is een informeel syn­on­iem en aanspreekvorm voor vad­er.
  • Pap­pa is een vor­m­vari­ant van papa.

Bei­de schri­jfwi­jzen bestaan zij aan zij, maar woor­den­boeken als Van Dale ver­wi­jzen bij pap­pa terug naar papa als hoofdlem­ma. Die laat­ste spelling heeft dus de voorkeur.

Voorbeelden

  • Ik heb papa gevraagd om meer zakgeld.
  • Pap­pa, wan­neer gaan we weer naar huis?

Voor de goede orde: je zou de spelling van papa/pap­pa in deze voor­beelden dus om kun­nen draaien. Maar de vorm met één p geldt als de norm­spelling.

Even opletten

Strikt genomen zou je eerder verwacht­en dat de spelling pap­pa de norm zou zijn, want de eerste a in papa klinkt als een korte [a] (je zegt geen “paa-paa” maar “pah-paa”). Zo’n korte klink­er wordt meestal gevol­gd door meer dan één medek­link­er. Dat is bijvoor­beeld het ver­schil tussen kopen en koppen, zwaluw en zwalken, hobo en hobby.

Maar in dit geval is de “afwijk­ende” spelling dus degene die de voorkeur kri­jgt.

Weetje

Het zal je niet ver­bazen, maar pre­cies het­zelfde ver­haal geldt ook voor de woor­den mama en mam­ma.

Ook daar zie je dat de spelling mama de voorkeur heeft. Dat zie je alleen al aan de titels van tijd­schriften zoals Viva Mama, Kek Mama en fab­u­lous mama.

2 gedachten over “Papa vs. pappa”

  1. Jul­lie hebben her hele­maal mis! Papa komt uit het frans en heeft daarom de klem­toon op de tweede let­ter­greep. Pap­pa is Ned­er­lands en heeft de klem­toon op de eerste let­ter­greep. Het is geen vor­m­vari­ant of alter­natieve spelling. Het zijn van­daag de dag ver­schil­lende woor­den met ver­schil­lende uit­spraak die ook een andere lad­ing hebben. Papá is plechtiger, formel­er dan Páp­pa.

    1. Dank je voor je reac­tie, Ben. Je hebt hele­maal gelijk dat de spelling pap­pa maar één uit­spraak kent: met de klem­toon op de eerste let­ter­greep. En je hebt ook gelijk dat iemand die 'papá' zegt, zal kiezen voor de spelling met slechts één p in het mid­den. Maar Van Dale ver­meldt voor papa BEIDE uit­sprak­en -- zow­el met de klem­toon op de eerste als op de laat­ste let­ter­greep. Ook geeft het woor­den­boek aan dat pap­pa geldt als vor­m­vari­ant van papa. Mijn gevoel is dat de uit­spraak 'papá' steeds min­der gebruikt wordt, ter­wi­jl de spelling papa nog springlevend is.

Wat vind jij?