TVDW: Epifoor

De taal­term van deze week, epi­foor, bewaart het beste graag voor het laatst. En als dat goed bevalt, doet hij het gewoon nog een keer. En nog een keer. Want als het werkt, werkt het, vin­dt hij. Waarom zou je dan nog iets anders gaan proberen?

Definitie

Een epi­foor is een sti­jl­figu­ur waar­bij je steeds de woor­den aan het einde van opeen­vol­gende zin­nen (of zins­de­len) her­haalt.

Je kunt zo een aan­tal stellin­gen aan elka­ar verbinden met een herken­baar ‘slotakko­ord’. Door die her­hal­ing kri­jgt de tekst een terugk­erend inhoudelijk ritme waar je als lez­er of luis­ter­aar op kunt anticiperen.

Als deze defin­i­tie je enigszins bek­end voorkomt, kan dat zijn omdat we in de TVDW van vorige week al keken naar de anafoor. Dat is een ver­wante sti­jl­figu­ur waar­bij de her­hal­ing juist aan het begin van de zin­nen (of zins­de­len) zit: pre­cies het tegen­overgestelde dus!

Voorbeelden

  • De mod­erne mens staat op met zijn tele­foon, ont­bi­jt met zijn tele­foon, werkt met zijn tele­foon, speelt met zijn tele­foon en gaat weer slapen met zijn tele­foon.
  • Als de zon schi­jnt, zie ik jou. Bij het fluiten van de vogels hoor ik jou. In een bos rode rozen ruik ik jou.

Etymologie

Dit is een vrij mod­erne retorische term, die pas in de 19e eeuw in het Ned­er­lands in gebruik is ger­aakt.

  • epi- (op, boven, toegevoegd) + phere­in (dra­gen)

Weetje

De epi­foor wordt soms ook epistrofe genoemd.

Wat vind jij?