Het is wonderlijk hoe de mens zich ontwikkelt in de loop van het leven. Ik weet nog hoe ik als tiener precies wist wie er in de Top 40 op nummer één stond. En dat ik vurig hoopte dat de nummer twee volgende week aan de top zou staan.
Dat soort overdenkingen waren geen ijdele spielerei, het was belangrijk. Ik vond het belachelijk dat “oude mensen” van dertig of zo geen idee hadden wie de hoogste stijger was deze week. En ik zwoer dat ik anders zou zijn: als ik groot was, bleef ik wél op de hoogte van de hitlijsten.
Welnu, ik ben 42 en ik weet al jaaaren niet meer wie er op één staat. En helaas, toegegeven, ik vind dat ook niet meer belangrijk. Kennelijk zijn er dus strata in je leven (in dit geval: je tienertijd) waar je doorheen beweegt en waar je je mee verbonden voelt, maar die je ook weer ongemerkt verlaat. Maar het stratum zelf blijft bestaan, ook als jij er geen deel meer van uitmaakt.
Vorige week stond ik al even stil bij de taal die kinderen bezigen in hun spel. Het is een taal waar je als volwassene soms niets van snapt. Maar ooit heb ook jij, Brutus, die taal gesproken – of in ieder geval: de versie van die taal die in jouw kindertijd courant was.
Eigenlijk is dit alles een aanloopje voor een mijmering over het woord eindbaas.
Als je geen klein kind of kleinkind hebt of bent, heb je waarschijnlijk geen idee wat een “eindbaas” is. Eindverantwoordelijke, ja, dat wel. Maar eindbaas?
Aan de andere kant: als je helemaal thuis bent in de wereld van Wii, DS, PlayStation of Xbox – en in het stratum van je kindertijd anno 2010 ben je dat – dan heb je al zoveel eindbazen gezien dat je er niet meer wakker van ligt.
Een eindbaas is namelijk de extra sterke tegenstander die je aan het eind van een level in een computerspel tegenkomt en die je moet verslaan voordat je verder mag. Elk kind op het schoolplein weet dat.
Maar hoe weten ze dat? Volgens mij staat het woord “eindbaas” in geen enkele handleiding bij zo’n spel (als er al een handleiding is, en als de spelers die überhaupt al ooit lezen). Eindbaas is zo’n woord dat in leven blijft in de kindertaal. Het staat nog niet in Van Dale – maar wel, en met een fors artikel, op Wikipedia. In het Engels heet een eindbaas een (final) boss. Een gevecht met zo’n tegenstander is een boss battle.
Misschien is deze term wel verzonnen door de (vaak nog jonge) gamedesigners die deze spelletjes maken, en daarna doorgedruppeld naar het kindervocabulaire. Maar dan weten die designers vast ook nog wel wie er nu op één staat…
Geef een reactie