Sin sing

Het Engelse woord syn­chro­nous is eigen­lijk een juweelt­je. Het is opge­bouwd uit de Griekse ingrediën­ten syn-, dat “samen” betekent, en khronos, dat “tijd” betekent. Din­gen die syn­chroon zijn, zijn dus “samen­ti­jdig”. Sinds de negen­tiende eeuw kent het Engels ook de het werk­wo­ord to syn­chro­nize, in de zin van “syn­chroon maken”.

De reden dat ik hier de Engelse ter­men aan­haal en niet het Ned­er­landse syn­chro­nis­eren, is dat ik wil uitkomen op de afgeko­rte ver­sie van to syn­chro­nize die nu volop in gebruik is. Ik bedoel: to synch. Of zelfs, nog kor­ter: to sync.

Maar eerst even dit. Tot voor de intrede van de dig­i­tale lev­enssti­jl kon je hoog­stens je hor­loge syn­chro­nis­eren met dat van een ander, of met een klok. Het ging in ieder geval alti­jd om het op elka­ar afstem­men van appa­rat­en die tijd mat­en. En dat klopt mooi met de beteke­nis van “samen­ti­jdig maken”.

Deze klokken zijn "in sync"... kan jij de film raden?
Deze klokken zijn “in sync”… kan jij de film raden?

Dat is echter hele­maal veran­derd nu de ver­sprei­d­ing van infor­matie meer en meer plaatsvin­dt in bits en bytes. We hebben com­put­ers, lap­tops, web­mail, mobielt­jes, orga­niz­ers, iPods en aller­lei andere appa­rat­en waarop gegevens staan die we gelijk willen houden. Tele­foon­num­mers, adressen, afsprak­en, foto’s, muziek, ga zo maar door. Via USB, Blue­tooth en Wi-Fi zor­gen we ervoor dat al die data op al die appa­rat­en net­jes in de pas bli­jft lopen.

En dat noe­men we syn­chro­nis­eren. To syn­chro­nize. Of, zoals gezegd, lekker kort: to sync.

Je komt alleen klem te zit­ten zodra je dat Engelse werk­wo­ord gaat ver­voe­gen. En dat heeft weer alles te mak­en met de let­ter c. Die klinkt namelijk als een k als hij voor een andere medek­link­er staat; voor de klink­ers a, o en u; of aan het eind van een woord. Hij klinkt als een s als hij staat voor een e, i of y.

In I need to sync my iPod klinkt hij dus als een k. Net als de ch in het mid­den van syn­chro­nize. Maar in I’ve already synced my cell phone zou hij dus als een c moeten klinken. Want c+e = s‑klank, net als in cent en since.

Toch spreekt iedereen – eigen­lijk dus tegen de regels in! – synced uit als “sinked”. En sync­ing als “sing king”, niet als “sin sing”. Deze ver­voeg­in­gen van to sync zijn dus buiten­been­t­jes, maar desal­ni­et­temin ook juweeltjes.

(Het Engels heeft het­zelfde prob­leem bij een ander woord, traf­fic, heel anders opgelost. Daar voe­gen ze gewoon een k toe om de k‑klank te behouden: traf­fick­er en traf­fick­ing. Maar de kans dat “synck­ing” ooit gemeen­goed zal wor­den, acht ik heel klein.)

Wat vind jij?