Niet dys maar dis, dus

Een van de ken­merk­ende din­gen in een mensen­leven is hoe je ver­bon­den bent met anderen, en er zijn weinig plaat­sen waar je die ver­bon­den­heid – of het gebrek daaraan – beter ziet dan aan de eettafel. Eten­t­jes kun­nen heel gezel­lig zijn, maar er zijn ook maalti­j­den waar­bij het gesprek hele­maal niet wil vlot­ten.

Lees verder Niet dys maar dis, dus

Hoe zet je een Keltisch motto op zijn kop?

De Kel­ten had­den het min of meer voor het zeggen in Cen­traal-Europa in de ijz­er­ti­jd. Inmid­dels is hun cul­turele erf­goed weggevaagd door of geab­sorbeerd in het huidi­ge moza­ïek van Europese cul­turen. De Kel­ten waren niet één bevolk­ings­groep of één land; ze waren een verza­mel­ing van kleinere stam­men en clans die een min of meer gemeen­schap­pelijke taal sprak­en en een soort­gelijke cul­tu­ur had­den.

Lees verder Hoe zet je een Keltisch mot­to op zijn kop?

Miss Blobvis

Woor­den zijn net dieren. En dieren heb je in alle soorten en mat­en, var­iërend van heel mooi tot heel lelijk. Vaak hebben we dan een voorkeur voor dieren die je mooi vin­dt. De konin­klijke leeuw, de kleur­rijke pape­gaai, de sier­lijke giraffe en ga zo maar door.

Maar lat­en we eerlijk zijn. Er schuilt ook een gemeen soort genoe­gen in het kijken naar beesten die echt goed lelijk zijn. Som­mige apen zijn daar heel geschikt voor, zoals de zwarte kuif­makaak. Maar veel rep­tie­len, insecten en spinachti­gen vol­doen ook heel aardig; zie de rood­knievo­gel­spin.

Lees verder Miss Blob­vis

Wat hebben de woorden ‘sarcofaag’ en ‘carnivoor’ met elkaar gemeen?

Het zijn geen ter­men die je meteen zij aan zij verwacht: sar­co­faag en car­nivoor. De ene gaat over menselijke begrafenis­ritue­len en de ander over de Dar­win­is­tis­che strug­gle for life. Toch zijn bei­de ter­men nauw ver­want. Hoe kan dat?

De korte samen­vat­ting is, gek genoeg: ze beteke­nen pre­cies het­zelfde.

Lees verder Wat hebben de woor­den ‘sar­co­faag’ en ‘car­nivoor’ met elka­ar gemeen?

De geest van de gebatikte modetaal

Mensen mak­en foto’s en video’s van hun kinderen, van de hond of kat, van vrien­den en fam­i­liele­den, van mooie plek­jes op vakantie, van een vlin­der of een vlieg­tu­ig, zelfs van hun nieuwe auto… Noem maar op.

Het merk­waardi­ge is dat als je die foto’s veel lat­er terugzi­et, het vaak juist andere din­gen zijn die opvallen. Din­gen die onbe­doeld of onbe­wust zijn vast­gelegd, samen met de eigen­lijke aan­lei­d­ing voor de foto – zeg, de eerste glim­lach van kleine Sanne of Daan. Want wat heeft tante Ger­da een afgri­jselijke jurk aan! Moet je dat zien, dat ruit­jes­pa­troon, het is net een tafel­lak­en. En die bril van Cees! Godz­i­j­dank heeft hij nu con­tactlen­zen. Wat een ver­schrikke­lijk behang was dat, zeg, hoe hebben we dat ooit kun­nen uitkiezen, toen?

Lees verder De geest van de gebatik­te mod­e­taal

Koekje van Hollands deeg

Het bedri­jven van cul­tureel impe­ri­al­isme, en dan in het bij­zon­der taalimpe­ri­al­isme, is een aardi­ge manier om de tijd door te komen. Het is een hob­by die je als cul­tu­ur onge­merkt gaat beoe­fe­nen op het moment dat je op een bepaald gebied hele­maal boven aan de grote cul­turele voed­selketen komt te staan.

Lees verder Koek­je van Hol­lands deeg