Zes terzijdes en een schap

Wat heeft een plank, een schap, gemeen met een Engels vaar­tu­ig, een ship? Nou… niks, sor­ry, maar de achter­voegsels -schap en -ship des te meer. Die zijn alle­bei afkom­stig van een Oudger­maans woord voor “vor­men” of “mak­en”. Ze zijn ver­want aan het Ned­er­landse schep­pen en het Engelse to shape. (Het Oud-Engelse woord voor “vor­men” is dan ook sci­ep­pan, dat al bij­na Ned­er­lands lijkt. Maar dit terz­i­jde.)

Lees verder Zes terz­i­jdes en een schap

Een stukje taalgebeuren

Stel je eens een mooi mens voor. Man, vrouw, doet er niet toe. Een lekker ding, een beau­ty. Een stuk, zeg maar. Zo iemand die een kamer bin­nen­loopt en iedereen denkt: Wow! Nou ja, iedereen… Smak­en ver­schillen natu­urlijk. Zo ook met het woord stuk.

Stel je ver­vol­gens een plaats of gele­gen­heid voor waar de meest span­nende, mod­erne din­gen te beleven zijn. Een plek waar je geweest wilt zijn en gezien wilt wor­den. Een plaats waar­van iedereen zegt: Daar gebeurt het! Nou ja… Zo ook met het woord gebeuren.

Lees verder Een stuk­je taal­ge­beuren

Niet dys maar dis, dus

Een van de ken­merk­ende din­gen in een mensen­leven is hoe je ver­bon­den bent met anderen, en er zijn weinig plaat­sen waar je die ver­bon­den­heid – of het gebrek daaraan – beter ziet dan aan de eettafel. Eten­t­jes kun­nen heel gezel­lig zijn, maar er zijn ook maalti­j­den waar­bij het gesprek hele­maal niet wil vlot­ten.

Lees verder Niet dys maar dis, dus

Hoe zet je een Keltisch motto op zijn kop?

De Kel­ten had­den het min of meer voor het zeggen in Cen­traal-Europa in de ijz­er­ti­jd. Inmid­dels is hun cul­turele erf­goed weggevaagd door of geab­sorbeerd in het huidi­ge moza­ïek van Europese cul­turen. De Kel­ten waren niet één bevolk­ings­groep of één land; ze waren een verza­mel­ing van kleinere stam­men en clans die een min of meer gemeen­schap­pelijke taal sprak­en en een soort­gelijke cul­tu­ur had­den.

Lees verder Hoe zet je een Keltisch mot­to op zijn kop?

Miss Blobvis

Woor­den zijn net dieren. En dieren heb je in alle soorten en mat­en, var­iërend van heel mooi tot heel lelijk. Vaak hebben we dan een voorkeur voor dieren die je mooi vin­dt. De konin­klijke leeuw, de kleur­rijke pape­gaai, de sier­lijke giraffe en ga zo maar door.

Maar lat­en we eerlijk zijn. Er schuilt ook een gemeen soort genoe­gen in het kijken naar beesten die echt goed lelijk zijn. Som­mige apen zijn daar heel geschikt voor, zoals de zwarte kuif­makaak. Maar veel rep­tie­len, insecten en spinachti­gen vol­doen ook heel aardig; zie de rood­knievo­gel­spin.

Lees verder Miss Blob­vis

Wat hebben de woorden ‘sarcofaag’ en ‘carnivoor’ met elkaar gemeen?

Het zijn geen ter­men die je meteen zij aan zij verwacht: sar­co­faag en car­nivoor. De ene gaat over menselijke begrafenis­ritue­len en de andere over de Dar­win­is­tis­che strug­gle for life. Toch zijn bei­de ter­men nauw ver­want. Hoe kan dat?

De korte samen­vat­ting is, gek genoeg: ze beteke­nen pre­cies het­zelfde.

Lees verder Wat hebben de woor­den ‘sar­co­faag’ en ‘car­nivoor’ met elka­ar gemeen?