Blo

Van de Amerikaanse pres­i­dent Thomas Jef­fer­son (1743−1826) is het beroemde citaat: “I can­not live with­out books”. Hele­maal mee eens. En van alle soorten boeken waar ik van hou, nemen de woor­den­boeken een bij­zon­dere plaats in. Dat zijn immers boeken die niet alleen bestaan uit woor­den, maar ook nog eens gaan over woorden.

Woordenboek in het woordenboek
Woor­den­boek in het woordenboek

Een voor­beeld. Ik had het idee om dit stuk­je te schri­jven over het woord blog. Mooi woord­je, nog (relatief) fonkel­nieuw, en in korte tijd alomte­gen­wo­ordig gewor­den. Mooie herkomst ook: een uit­zon­der­lijke verko­rt­ing van weblog. Uit­zon­der­lijk, want ik ken zo snel geen ander woord waar­bij de begin­let­ters van het moed­er­wo­ord wor­den wegge­lat­en. Ander­som komt veel vak­er voor: aso voor aso­ci­aal, intro voor intro­duc­tie, etc.

Ik keek in het woor­den­boek, op zoek naar blog en fam­i­lie. En wat vond ik? Allereerst, voor­spel­baar, blog en bloggen en ook blog­ger. Maar dan, vlak daaron­der. Ontroer­ing en ver­won­der­ing stri­j­den in mijn brein om voor­rang. Blo­har­tig. Oh, wat een mooie: blo­har­tig! Ik kan me natu­urlijk ver­gis­sen, maar ik denk meteen: dit woord­je is al jaren en jaren niet meer door iemand uit­ge­spro­ken, heeft geen adem meer gehad. Van Dale doet er nog een schep­je bovenop door droog­jes te stellen dat dit juweelt­je “(ver­oud.)” is. Dus ik zeg het hardop, een paar keer: blohartig.

Iemand die blo­har­tig is, leer ik, is (a) laf of (b) ver­legen. In het Woor­den­boek der Ned­er­land­sche Taal staat dat het woord ook als bloohar­tig gespeld wordt, en dat bloo afs­tamt van een Oudger­maans woord dat “teer” of “krachteloos” betek­ende. Een blood­aard is dan ook een lafaard.

Zo begin je in de 21ste eeuw met een inter­net­col­umn en beland je voor je het weet ergens nog voor de mid­deleeuwen in de schoot van een lafhar­tige Ger­maan. Ja, wat zouden we moeten zon­der boeken…

Wat vind jij?