Piepmuziek

Afgelopen week­end kwam ik via heel ver­schil­lende wegen twee keer bij het­zelfde onder­w­erp uit: schelden. Het begon op tv.

Voor de veran­der­ing stuitte ik al zap­pend weer eens op Ik hou van Hol­land, de vrolijke ned­erquiz met Lin­da de Mol en een hand­vol andere bek­ende Ned­er­lan­ders. Een daar­van was de Almeerse rap­per Ali B.

"Kutmuziek..."
“Kut­muziek…”

Bij een van de items in de show kreeg Ali een koptele­foon op zodat hij niet zou horen wat de anderen zei­den. Toen die weer af mocht, verzuchtte hij hart­grondig, “Wat een kutmuziek!”

Nou kun je lang en diep dis­cus­siëren over wat mooie muziek is, en onze Ali moet het vooral lekker met zichzelf eens zijn. Maar ik vroeg me toch af of zijn beknopte samen­vat­ting wel hele­maal geschikt was voor zo’n gezel­lig zater­da­gavond­pro­gram­ma van RTL4.

Onmid­del­lijk stak ik de hand in eigen boezem. Want als ama­teur­toneel­regis­seur heb ik de nodi­ge dis­cussies gevo­erd met spel­ers die geen “god­ver­domme” wilden zeggen ter­wi­jl dat wel in hun tekst stond. Neen, legde ik dan uit. Jij zegt dat niet, jouw per­son­age zegt het. En het staat in de tekst, dus dat is dat en punt uit. Ik wierp me dus op als voorvechter van scheld­wo­or­den – maar bij meneer B voelde ik me toch even een prut­te­lend oud man­net­je: zeg, zeg moet dat nou…?

Begri­jp me niet ver­keerd: ik denk dat schelden heel gezond is. En zo kom ik op de tweede weg die mij naar het onder­w­erp lei­d­de. Want al luis­terend naar aflev­er­ing 273 van de pod­cast The Skep­tics’ Guide to the Uni­verse hoorde ik over de win­naars van de Ig Nobel Pri­jzen voor 2010. (De Ig Nobels zijn pri­jzen voor weten­schap­pelijk onder­zoek dat je eerst laat glim­lachen en dan doet nadenken.)

De Vre­despri­js voor dit jaar is toegek­end aan een team onder­zoek­ers van de uni­ver­siteit van Keele in Enge­land. Zij toon­den aan dat schelden echt helpt bij het bestri­j­den van pijn. Oftewel: iemand die met een hamer op zijn duim slaat en “Hè, wat naar nou…” zegt, die voelt meer pijn dan iemand die even hard op zijn duim slaat en, ik zeg maar wat, “God­ver­domme-ter­ing-kuthamer!” uitschree­uwt. Interessant.

Zou het voor Ali B ook de pijn verzacht hebben van het luis­teren naar Richard Clay­der­man of wat het dan ook was, toen hij uitriep, “Wat een kut­muziek!”? Dat zou best kun­nen. Maar toch bli­jf ik erbij dat je moet weten wie je pub­liek is. En als je geen rol speelt maar jezelf bent, dan weet je dat je op som­mige momenten som­mige din­gen niet zegt. Dan heb je pas echt klasse.

Wat vind jij?