Melange

Op tv zapte ik tegen een jonge kok aan die in snel tempo gerech­ten tevoor­schijn toverde die niet al te moei­lijk waren om te maken en toch rede­lijk gezond. Zijn naam ken ik niet, maar hij was gepast non­cha­lant gekleed, met gepast non­cha­lant haar en ook een gepast non­cha­lant taal­ge­bruik. De zoveel­ste Jamie Oliver-kloon, zul­len we maar zeggen.

Hoewel er niets mis is met mini­crois­sant­jes met par­ma­ham en moz­za­rella-basi­li­cum­vul­ling (ver­zin het maar!), was wat mij het meest opviel aan deze hippe kook­me­neer een woord. Want toen hij gepast non­cha­lant een aan­tal ingre­di­ën­ten in de keu­ken­ma­chine had gewor­pen om een pick­nick­drankje te mixen, zei zij met een strak gelaat, “Zo, en nu alles nog even blen­de­ren, en dan is het klaar.” Of iets van die strekking.

Ineens had ik hele­maal geen zin meer om het brouw­sel te proe­ven. Maar de nasmaak van dat woord, “blen­de­ren”, is me wel even bij­ge­ble­ven. Blenderen. Ligt het aan mij, of klinkt dat gewoon vies?

Ergens snap ik het wel, hoe het brein van deze kloon­kok werkte. Wat je met een hamer doet is hame­ren, dus wat je met een blen­der doet is blen­de­ren. Niets aan de hand, toch? Maar je hoeft van blen­der hele­maal geen werk­woord te maken, want dat woord is zelf al afge­leid van een werk­woord: to blend, men­gen. Onze vrien­den bij Van Dale heb­ben zelfs al heel vrien­de­lijk het ver­ne­der­landste werk­woord blen­den opge­no­men in hun woor­den­boek. Wat je met een mixer doet is mixen, dus wat je met een blen­der doet is blen­den. Niets aan de hand, toch?

Gek genoeg is blen­den rede­lijk vaak te vin­den op inter­net, maar dan eer­der in de bete­ke­nis van “foto’s digi­taal samen­voe­gen”. (Die bete­ke­nis zal mis­schien wel opdui­ken in de vol­gende edi­tie van de Dikke.) Maar ook het kook­woord “blen­de­ren” is op menig web­pa­gina terug te vin­den – mijn tv-kok staat dus niet alleen.

Overigens kent het Amerikaans-Engels afge­zien van to blend ook nog een heel ander woord voor blen­den, en dat is to oste­rize. Dat komt omdat jaren­lang de popu­lair­ste blen­der er een was van het merk Oster, met als pro­duct­naam Osterizer. Veel Amerikanen zeg­gen dan ook “oste­ri­zer” tegen hun blen­der, zelfs al is die van een ander merk.

Maar ja, daar heb­ben wij ook een handje van, want welke Nederlander heeft er nou niet ooit gepast non­cha­lant een spa rood van Sourcy gedronken…?