Wimpie

Mijn gen­er­atie (bouw­jaar 1968) is het gewend om zowat iedereen te tutoy­eren, maar ken­nelijk ben ik soms toch een beet­je oud­er­wets. Want vanocht­end bev­ing mij een speels veront­waardigd gevoel bij het bek­ijken van het NOS Jour­naal.

Daarin meldde de onvol­prezen Jeanet Schu­ur­man een aardig weet­je over twee leden van onze konin­klijke fam­i­lie. Ik citeer: “Willem-Alexan­der en Máx­i­ma bezoeken de Ned­er­landse dag op de wereld­ten­toon­stelling in Sjang­hai.”

"En verder vandaag..."
"En verder van­daag..."

Nou heb ik best veel sym­pa­thie voor Wimpie & Co., maar ik ben toch nauwelijks on a first-name basis met ze. Zou Jeanet wél met ze pick­nick­en en sjoe­len en pan­nenkoeken bakken? Zou zij de prins­essen A, A en A geregeld op schoot nemen om paard­je hop met ze te spe­len? Dat ver­moed je haast, als ze hun oud­ers zon­der blikken of blozen “Willem-Alexan­der en Máx­i­ma” noemt.

Als ik de tek­stschri­jver van het Jour­naal was, had ik daar zek­er Prins Willem-Alexan­der en Prins­es Máx­i­ma gezegd. Niet omdat ik nou zo kon­ings­gezind ben, maar gewoon omdat dat hoort. Zo’n titel is niet vri­jbli­jvend, en het is ook geen pocher­ij – het is tot op zekere hoogte een func­tieom­schri­jv­ing.

In een land als het Verenigd Koninkrijk zijn dit soort “Ned­er­landse toe­s­tanden” ondenkbaar. De Britse media zouden wel hele­maal van de rat­ten besnuffeld zijn voor­dat ze hun bericht­gev­ing gin­gen fraseren in de trant van “Charles and Camil­la vis­it­ed the British day at the Shang­hai world exhi­bi­tion”. Dat is zelfs niet gewoon een beleefde not done – nee, dat is een vol­mondig no frig­gin’ way!

Zelfs “Prince Charles and Camil­la Mount­bat­ten-Wind­sor” is al op het rand­je. Meestal hoor je iets als “The Prince of Wales and Duchess of Corn­wall”. Offi­ciële tit­u­latu­ur alom.

Maar wij hier in pold­er­land hebben geen bergen en houden niet van hoogtev­er­schillen, ook niet in rang en stand. We willen graag weten dat de kroon­prins de Prins­es der Ned­er­lan­den ook een beet­je “van ons” zijn. We willen het gevoel hebben dat W&M óók hun kleren kopen bij de H&M. En dat de prins­es­jes A3 net als onze kinderen driftig bonkies sparen bij de HEMA.

En tja, dat is miss­chien ook wel juist de charme van dit egal­i­taire volk­je van ons. Dat onze troonopvol­gers niet stram staan van het sti­jf­sel in hun boor­den, maar dat ze gewoon een voor­naam hebben, en dat we ze ook bij voor­naam noe­men.

Oké, ik ben om…

Jeanet, ruim jij Amalia’s mika­do even op, dan draai ik de pan­nenkoeken om.

Wat vind jij?