Continu vs. continue

Wat is de juiste spelling: con­tinu of con­tin­ue? Bei­de vor­men bestaan, maar je mag ze niet zomaar door elka­ar heen gebruiken. We leggen uit wat het ver­schil is, en wan­neer je voor welke vorm kiest.

Waar hebben we het over?

Bij woor­den die uit een andere taal komen, is het soms lastiger om de juiste spelling te onthouden. Zek­er als er ook nog eens meerdere vor­men zijn die alle­maal, in hun eigen con­text, cor­rect zijn.

Betekenis en gebruik

  • Con­tinu is een bijvoeglijk naam­wo­ord en bij­wo­ord dat betekent: door­lopend, aan­houdend.
  • Con­tin­ue is de ver­buig­ing van het bijvoeglijk naam­wo­ord con­tinu die je bijvoor­beeld gebruikt in com­bi­natie met de-woor­den.

Met andere woor­den: con­tinu is voor con­tin­ue wat rood is voor rode. Er is geen ver­schil in beteke­nis, maar wel een ver­schil in spelling uit­spraak omdat de buig­ings-e is toegevoegd.

Voorbeelden

  • De kracht van ons bedri­jf is een con­tinu pro­ces van inno­vatie.
  • Het con­tin­ue pro­ces van inno­vatie is de kracht van ons bedri­jf.
  • Wij werken con­tinu aan het ver­beteren van onze pro­ducten.

In het laat­ste voor­beeld hier­boven is con­tinu een bij­wo­ord (het zegt iets over het werk­wo­ord werken). Het hele prob­leem met de buig­ings-e doet zich dan nooit voor, want als bij­wo­ord wordt con­tinu wordt nooit ver­bo­gen.

Let op! Soms wordt con­tinu als bij­wo­ord gevoegd bij een zelf­s­tandig naam­wo­ord, en in zo’n geval schri­jf je de com­bi­natie als één woord. Denk aan:

  • con­tin­uroost­er
    (een roost­er dat onon­der­bro­ken door­loopt)
  • con­tin­ubedri­jf
    (een bedri­jf dat 24/7 aaneenges­loten draait)
  • con­tinukredi­et
    (kredi­et dat aan­houdend beschik­baar is, ook als je er geen gebruik van maakt)

Even opletten

Het zijn er niet veel, maar er zijn meer bijvoeglijk naam­wo­or­den die eindi­gen op een -u die vol­gt op een medek­link­er, en die op dezelfde manier ver­bo­gen wor­den. Denk aan con­tigu (aan elka­ar gren­zend), ingénu (onbedor­ven) en cru (ruw, onverbloemd).

Je schri­jft dus bijvoor­beeld: “een crue opmerk­ing” – hoe vreemd dat er ook uitzi­et…

Weetje

Dit woord hebben we uit het Frans geleend, waar óók zow­el de vorm con­tinu als de vorm con­tin­ue bestaat. Ook dat ver­schil is een geval van buig­ing: het hangt af van het gram­mat­i­cale ges­lacht van het bijbe­horende zelf­s­tandig naam woord (un procès con­tinu; une inno­va­tion con­tin­ue). Het ver­schil is dat bei­de vor­men in het Frans pre­cies het­zelfde klinken, ter­wi­jl je in het Ned­er­lands de toegevoegde -e als aparte let­ter­greep hoort.

Wat vind jij?