Aanhalige tekens

Vorige keer had­den we het over air quo­tes, maar er zijn nog meer manie­ren waarop aan­ha­lings­te­kens zich genes­teld heb­ben in de gespro­ken taal. Want wat doe je als je aan wilt geven dat een stuk gespro­ken tekst tus­sen aan­ha­lings­te­kens staat, als je niet dat rare oli­fan­ten­krab­ge­baar wilt maken? Dan moet je woor­den gebruiken.

In het Nederlands komt dit nau­we­lijks voor. De enige vorm die we hier­voor heb­ben is om vol­uit te zeg­gen: “aan­ha­lings­te­kens ope­nen”, dan de aan te halen tekst, en dan “aan­ha­lings­te­kens slui­ten”. Dat is wel oké als je bij­voor­beeld aan iemand een tekst dic­teert, maar in een vlot gesprek maak je jezelf op die manier onsterf­lijk belachelijk.

In het Engels is dat wel anders. Daar hoor je gere­geld in de spreek­taal con­struc­ties als de vol­gende. The chair­man of the board said that such quote unquote dis­ci­pli­nary action was within the school’s regu­la­ti­ons. Als je wel eens naar CNN of de BBC kijkt, heb je hem vast wel langs horen komen: quote unquote. Je doet er het­zelfde als met het dub­bele hand­ge­baar, maar dan met woorden.

Quote... unquote!
Quote… unquote!

Toch is daar­mee het ver­haal nog niet af, want er is het een en ander te doen over hoe je dat quote unquote pre­cies moet schrij­ven. (Dat is, ove­ri­gens, op zich­zelf ook een meta­taal­kron­kel, want de hele clou van zo’n uit­druk­king is nou juist dat hij gespro­ken wordt…)

De meeste men­sen zeg­gen in zo’n geval quote unquote, vlak voor het stukje tekst dat anders tus­sen aan­ha­lings­te­kens zou staan. Maar dat werkt alleen bij een citaatje van één of hoog­stens een paar woor­den. Als het veel lan­ger duurt, is het niet dui­de­lijk meer wan­neer het citaat ein­digt. In zo’n geval kun je de unquote ook los­kop­pe­len en ver­plaat­sen naar het eind van het citaat. Een voor­beeld: The chair­man of the board said that, quote, such dis­ci­pli­nary action is defi­ni­tely within the school’s regu­la­ti­ons, unquote. He also com­men­ted on… Let op, voor de goede orde: het staat hier wel­is­waar uit­ge­schre­ven, maar dit is spreek­taal; je zult zo’n Engelse zin nooit in een brief of ver­slag aantreffen.

De meeste men­sen, zei ik al, zeg­gen quote - unquote, maar er zijn puris­ten die bewe­ren dat de enige juiste vorm is: quote - end quote. Het Engelse quote kan zowel “citaat” als “aan­ha­lings­te­ken” bete­ke­nen, en een end quote is dan een aan­ha­lings­te­ken slui­ten. Of, dat kan ook nog, end quote bete­kent gewoon “einde citaat”. Bij lan­gere cita­ten zie je ook wel dat ze niet geo­pend wor­den met alleen quote, maar met and I quote.

Ten slotte, hoe kan het ook anders, een citaat. Van Michel De Montaigne: “Ik citeer ande­ren alleen om mezelf beter uit te kun­nen drukken.”

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

op zoek naar iets anders?