Spontaan

Als de dag van gis­te­ren her­in­ner ik me dat moment uit een toneel­cur­sus, ergens in mijn stu­den­ten­tijd. Vijftien wat onze­kere ado­les­cen­ten bij elkaar in een kamer met één cur­sus­lei­der, die ieder­een een voor een naar voren roept voor een korte opdracht. Tegen een van de meis­jes roept hij: “Zeg eens iets ori­gi­neels!” En zzz­z­ing!!! daar bevriest de jon­ge­dame. Iets ori­gi­neels… Help! Kan niks ver­zin­nen! Eh…

De truc is natuur­lijk dat wat ze ook gezegd had goed was geweest. “Citroen.” “Mijn opa was fluit­spe­ler.” “Krijg de klere.” Wat dan ook. Alles is ori­gi­neel in zo’n con­text, maar de druk dat je iets oor­spron­ke­lijks moet zeg­gen, geeft het gevoel dat niets goed is. Als je iets onge­dwon­gens, iets impul­siefs moet doen, dat lukt het ineens niet meer.

Iets der­ge­lijks had ik een tijdje gele­den in de Albert Heijn. Ik mag graag in super­mark­ten rond­lo­pen: dat zijn fijne micro­kos­mos­sen van het men­se­lijk bedrijf, kathe­dra­len van de con­sump­tie­re­li­gie. In deze AH was een van de mand­jes voor actie­pro­duc­ten nog leeg. Om de vak­ken­vul­lers op weg te hel­pen, had iemand alvast een sche­maatje opge­han­gen van wat waar moest komen. En daarop las ik hoe zo’n mandje heet, vol­gens AH.

Een “impuls­mand”! Wat een gedrocht van een woord. Ik weet dat men­sen impuls­aan­ko­pen doen, maar daarom hoef je dat ding nog geen impuls­mand te noe­men… Ik bevries bij zo’n woord, net als het meisje in de toneel­cur­sus. Zeg iets ori­gi­neels! Doe een impuls­aan­koop! Mooi niet dus. Wat er ook in die mand­jes ligt, vanaf nu koop ik het niet.

Blokker kan er trou­wens ook wat van. In een recente fol­der prees die win­kel kleine LEGO-cadeau­pro­duc­ten aan als “impuls­doos­jes”.

Weer zo’n gedrocht. Ik geef mijn zoons graag LEGO, maar dit impuls­doos­jes­ge­doe pro­beer ik snel weer te ver­ge­ten. Kom op Blokker, ver­zin iets anders. Misschien noemt LEGO zelf die din­gen ook wel impuls­doos­jes, maar dat hoef je niet over te nemen. Dat zijn woor­den voor ach­ter te scher­men, daar moet je klan­ten niet mee las­tig­val­len. Zeg cadeau­d­oosje, of minidoosje, of van mijn part gift­pack, maar niet “impuls­doosje”.

Stel je voor dat je iets nieuws zoekt voor een feest, en je ziet bij de Hennes een “impuls­jurkje” han­gen. Dan ren je toch spon­taan gil­lend weg? Althans, die impuls zou ik wel krijgen…