Spontaan

Als de dag van gis­teren herin­ner ik me dat moment uit een toneel­cur­sus, ergens in mijn stu­den­ten­ti­jd. Vijf­tien wat onzekere ado­les­cen­ten bij elka­ar in een kamer met één cur­suslei­der, die iedereen een voor een naar voren roept voor een korte opdracht. Tegen een van de meis­jes roept hij: “Zeg eens iets orig­i­neels!” En zzzzing!!! daar bevri­est de jongedame. Iets orig­i­neels… Help! Kan niks verzin­nen! Eh…

De truc is natu­urlijk dat wat ze ook gezegd had goed was geweest. “Cit­roen.” “Mijn opa was fluit­spel­er.” “Kri­jg de klere.” Wat dan ook. Alles is orig­i­neel in zo’n con­text, maar de druk dat je iets oor­spronke­lijks moet zeggen, geeft het gevoel dat niets goed is. Als je iets onged­won­gens, iets impulsiefs moet doen, dat lukt het ineens niet meer.

Iets dergelijks had ik een tijd­je gele­den in de Albert Hei­jn. Ik mag graag in super­mark­ten rond­lopen: dat zijn fijne microkos­mossen van het menselijk bedri­jf, kathe­dralen van de con­sump­tiere­ligie. In deze AH was een van de mand­jes voor actiepro­ducten nog leeg. Om de vakken­vullers op weg te helpen, had iemand alvast een schemaat­je opge­hangen van wat waar moest komen. En daarop las ik hoe zo’n mand­je heet, vol­gens AH.

Mandje
Mand­je

Een “impuls­mand”! Wat een gedrocht van een woord. Ik weet dat mensen impul­saankopen doen, maar daarom hoef je dat ding nog geen impuls­mand te noe­men… Ik bevries bij zo’n woord, net als het meis­je in de toneel­cur­sus. Zeg iets orig­i­neels! Doe een impul­saankoop! Mooi niet dus. Wat er ook in die mand­jes ligt, vanaf nu koop ik het niet.

Blokker kan er trouwens ook wat van. In een recente fold­er prees die winkel kleine LEGO-cadeaupro­ducten aan als “impuls­doos­jes”.

Doos­je

Weer zo’n gedrocht. Ik geef mijn zoons graag LEGO, maar dit impuls­doos­jes­ge­doe probeer ik snel weer te ver­geten. Kom op Blokker, verzin iets anders. Miss­chien noemt LEGO zelf die din­gen ook wel impuls­doos­jes, maar dat hoef je niet over te nemen. Dat zijn woor­den voor achter te scher­men, daar moet je klanten niet mee lastig­vallen. Zeg cadeau­doos­je, of minidoos­je, of van mijn part gift­pack, maar niet “impuls­doos­je”.

Stel je voor dat je iets nieuws zoekt voor een feest, en je ziet bij de Hennes een “impul­sjurk­je” hangen. Dan ren je toch spon­taan gillend weg? Althans, die impuls zou ik wel kri­j­gen…

Wat vind jij?