Broodje ongeïnteresseerd

In het Ned­er­lands is de gen­i­tief (de bezit­telijke vorm) niet voor iedereen even helder. Waarom kri­jgt Katja’s jurk een apos­trof, maar Jan­nekes jurk niet? Niet iedereen denkt bij Hans auto aan de wagen van Han of schrift Hans’ auto voor de bolide van Hans. Waarom oogt Aus­tral­iës achter­land toch een beet­je raar, net als Josés vakantieplan­nen? Willy’s voors­tel en Roys ontwerp zijn alle­bei cor­rect, maar dat voelt wat onwen­nig en tegenstrijdig.

Toch zijn de regels in het Ned­er­lands redelijk recht­toe, rech­taan – zelfs al druisen de uitvloeisels daar­van soms tegen je intuïtie in. De bezit­telijke ‑s plakt vast aan het voor­gaande woord, ten­z­ij er uit­spraakver­war­ring ontstaat.

In het Engels zijn de regels zo mogelijk nog sim­pel­er. Daar plaats je alti­jd een apostrof‑s, ten­z­ij het woord in het meer­voud staat en op een s eindigt, of een naam uit de klassieke oud­heid is (in bei­de gevallen gebruik je dan alleen een apos­trof). Voor­beelden zijn John’s moth­er en Douglas’s broth­er; the boys’ class­mates en the Jack­sons’ house; en Zeus’ thun­der­bolts.

Verder lezen Brood­je ongeïnteresseerd

Bacterie

Soms vang je van die flar­den op. Flar­den van een gesprek, op straat of in een winkel. Of, zoals nu, op de radio.

Ik weet niet wie het was die met wie sprak, of op welke zen­der (ik was aan het zen­der­hop­pen in de auto). Maar ik ving nog wel op dat het gesprek ging over bac­ter­iën. De geïn­ter­viewde, een vrouw, sprak ent­hou­si­ast over haar onder­zoek en had het erover dat er voor bacillen in onze mond lekker veel te eten is.

Tiert e-coli ook welig...
Tiert e‑coli ook welig…

Het gevolg daar­van, zo legde ze uit, is “dat ze daar telig, zeg maar, wieren”. En op zo’n moment voel ik me een beet­je als een bac­terie in de mond van de taal. Telig wieren! Wat een heer­lijke ver­sprek­ing. En deze sym­pa­thieke onder­zoek­ster is beslist niet de enige die dit spooner­isme in haar reper­toire heeft. Als je online zoekt, vind je al snel meerdere webpagina’s die pre­cies deze ver­haspel­ing noemen.

Verder lezen Bac­terie

Oneven

In de buurt waar ik woon heer­ste de afgelopen weken een wat sluimerend, onbestemd gevoel. Mijn gemeente had namelijk net een nieuw sys­teem van afval­in­za­mel­ing ingevo­erd, waar­bij de oude “duobak” (een grote con­tain­er met twee vakken, voor groe­naf­val en restafval) werd ver­van­gen door twee “mini­con­tain­ers”, een voor elk soort afval. De oude con­tain­er werd weke­lijks geleegd, maar onder het regime van het Nieuwe Inza­me­len gelden ver­fi­jn­dere regels: de gri­jze bak elke maandag, en de groene bak elke tweede woens­dag. De con­tain­ers moeten ook nog op een bepaalde manier aan de straat gezet wor­den, wat aan­lei­d­ing gaf tot de infor­matiecam­pagne 2 aan 2 – pri­ma zo!

Om het even?
Om het even?

Nu is deze gemeente meestal heel net­jes in haar com­mu­ni­catie met de burg­ers. En ook in dit geval vol­gde de ene brief op de andere fold­er om ons alle­maal duidelijk te mak­en wat er wan­neer ging gebeuren.

Maar toch, ik zei het al: er heer­ste een sluimerend, onbestemd gevoel in de buurt. Want wan­neer moeten nou die groene kliko’s naar buiten? Het Nieuwe Inza­me­len was al een week of twee van kracht, maar ik had nog geen gft-bak op de stoep zien staan. Dus ik las er nog even de laat­ste brief van de gemeente op na: de groene con­tain­ers wor­den “op de oneven woens­da­gen” geleegd.

Verder lezen Oneven

Onderontwikkeld

Al weken – nee, al maan­den rijd ik ’s ocht­ends op de fiets, op weg naar school met de kinderen, langs een pand. En steeds denk ik: hier moet ik eens iets over schri­jven. Maar ja, luie don­der die ik ben, ik kwam er steeds maar niet aan toe. Tot nu dan. Dit is dat pand.

Onderontwikkeld?
Onderon­twikkeld?

Ik weet niet pre­cies wat er in dit gebouw gehuisvest is, maar vol­gens mij is het een dis­trib­u­tiecen­trum van TNT Post. Er staan ten­min­ste geregeld wagen­t­jes en mensen in postbodetenue.

Maar wat het ook mag zijn, vadert­je Post is ken­nelijk van plan om iets nieuws en meeslepends met deze plek te doen. Er hangt immers een omvan­grijke oproep met de vraag of u (en dan voel ik me maar aange­spro­ken) deze locatie wilt ontwikkelen.

De eerste keer dat ik dit doek zag had ik mijn tal­ige Piet­je Pre­cies-pet op, en ik dacht: potver­driedubbelt­jes! Maakt onze vriend TNT daar zomaar twee taal­fouten – en dat in een zin met maar vier woor­den! Dat is 50% mis­geschoten, daar maak je geen goede sier mee…

Verder lezen Onderon­twikkeld

Vriendelijk

Afgelopen zater­dag was het de Lan­delijke Dag Psy­chis­che Gezond­heid. Een sym­pa­thiek ini­ti­atief om weer eens onder de aan­dacht te bren­gen dat er ook mensen zijn die net even anders tegen de wereld aankijken dan jij en ik. Dit jaar was het the­ma van de LDPG: autisme.

Vriendelijk voor autisten
Vrien­delijk voor autisten

Miss­chien heb je ook de bijbe­horende radio­com­mer­cial geho­ord die dez­er dagen te horen was. Een strenge man zegt: “Hé, kijk me aan als ik tegen je praat!” Waar­na een vrien­delijke vrouwen­stem ver­vol­gt: “Bent u wél autismevrien­delijk? Doe de test op…” Et cetera.

Ken­nelijk is ook in mijn brein niet alles koek en ei – want nog voor­dat die URL langskomt, ben ik al afged­waald. “Bent u autismevrien­delijk?” Hoe bedoel je? Ik wil hele­maal niet autismevrien­delijk zijn!

Verder lezen Vrien­delijk

Weer

Ik maak me geen illusies, hoor. Ik weet best dat er hele volksstam­men zijn die nog met over­gave geloven in de meest idiote vor­men van bijgeloof en kwakza­lver­ij. Maar toch. Het “klassieke” tijd­perk van de pro­feten en waarzeg­gers is, meer dan vier­hon­derd jaar na de weten­schap­pelijke rev­o­lu­tie, echt ten einde.

En dat is maar goed ook. Want als je wilt weten hoe het de wereld zal ver­gaan, of wat de juiste keuze is in een lastige sit­u­atie, dan zijn thee­bladeren, de inge­wan­den van dieren en kristallen bollen nou niet meteen de beste plaat­sen om antwo­or­den te zoeken.

"Ik zie iemand met een L... of een M. Een j misschien?"
“Ik zie iemand met een L… of een M. Een J misschien?”

Het is boven­di­en maar goed ook voor de wichelaars zelf, want die wer­den er nog al eens op aange­spro­ken als hun voor­spellin­gen niet uitk­wa­men. En zelfs een char­la­tan wil geen ontevre­den klanten hebben.

Verder lezen Weer