Je komt hem geregeld tegen in Engelse teksten die door Nederlandssprekenden zijn geschreven: een accent aigu als klemtoonteken. Zie ook deze kopregel in de krant: “I am (…) nót a victim”.
Dat is ook niet raar, want in het Nederlands is het heel gebruikelijk om zo’n accent te gebruiken om aan te geven waar de klemtoon in een zin (of in een woord) valt. Het is het verschil tussen:
- Nee, ík heb haar de sleutels gegeven
- Nee, ik heb háár de sleutels gegeven
- Nee, ik heb haar de sléútels gegeven
Je geeft met zo’n accent (of eigenlijk: met de klemtoon) aan wat het belangrijkste deel van de mededeling is. Of zelfs om welk woord het überhaupt gaat:
- vóórkomen
- voorkómen
Maar… in het Engels bestaat zo’n gebruik van het accent aigu simpelweg niet. Niet soms. Niet bij uitzondering. Niet in bijzondere gevallen. Gewoon, niet.
Wil je in het Engels een klemtoom suggereren, dan cursiveer je het desbetreffende woord. kijk maar:
- No, I gave her the keys.
- No, I gave her the keys.
- No, I gave her the keys.
Subtiel, toch?
En er is nóg een subtiliteit in deze kopregel, want de zin in kwestie is al cursief gedrukt. Wat er dan gebeurt, is dat het te cursiveren woord juist weer in romein (“rechtop”) komt te staan.
Ter vergelijk: hier zijn dezelfde voorbeelden als hierboven weer, maar dan met de basistekst cursief:
- No, I gave her the keys.
- No, I gave her the keys.
- No, I gave her the keys.
Voor Nederlandse ogen is de nuance hier bijna onzichtbaar, omdat we het niet gewend zijn om ernaar te zoeken. Voor ons vallen die niet-cursieve “I”, “her” en “keys” nauwelijks op…
Maar toch, dat is de regel. De zin in de krant zou dus, volgens de Engelse regels der kunst, moeten zijn:
- ‘I am a survivor, not a victim’
Toch blijft er ruimte voor twijfel. Dit is immers een geciteerde Engelse zin in een Nederlandse kop in een Nederlandse krant. Gelden dan de Engelse regels? De Nederlandse? Een mengvorm?
Lastig gevalletje. Wat vind jij?
Geef een reactie