Bergnimf

Je herin­nert je van vorige week nog wel de nar­cis, en het ver­haal van Nar­cis­sus. Ik verk­lapte toen al dat een van de meis­jes die ver­liefd wer­den op de mooie Nar­cis­sus ook haar eigen ver­haal heeft. Dat meis­je was een bergn­imf en haar naam is Echo.

Uit een eerdere Taalei­doscoop herin­ner je je miss­chien ook nog Zeus, de opper­god bij de Grieken. Die was net­jes getrouwd met de godin Hera. Wat min­der net­jes was, was dat hij ook wel oog had voor al het vrouwelijk schoon dat er buiten de Olym­pus rond­liep, in de vorm van vrouwen en nim­fen. Kor­tom, onze vriend Zeus zag de wereld als zijn eigen Temp­ta­tion Island avant la let­tre. Hij was deel­ne­mer, jury en spellei­d­ing ineen – mooier kan niet, toch?

Nou ja, niet hele­maal. Want als hoofd­spon­sor had Hera ook nog wel wat in de pap te brokke­len. Zij ver­moed­de wel dat haar man­net­je op zijn uit­stap­jes naar de mensen­wereld aller­lei stoutigheid uithaalde, en probeerde hem dan ook op het­er­daad te betrappen.

Zeus, op zijn beurt, had daar weer iets slims op ver­zon­nen. De nimf Echo had een prachtige stem, en hij droeg haar op om Hera aan het lijn­t­je te houden met aller­lei gezel­lige babbelt­jes. Een beet­je als een pro­duc­tieas­sis­tent die de ster van de show afschermt van bemoeizieke zak­en­part­ners. Dat gaf Zeus dan weer tijd om voor het vol­gende reclame­blok nog met een nim­f­je of twee in bed te duiken.

Maar Hera was niet hele­maal op haar achter­hoofd gevallen, en had al snel door wat er aan de hand was. Om Echo te straf­fen pak­te ze haar stem af, of liev­er: Echo kon voor­taan geen gesprek meer begin­nen, maar alleen her­halen wat iemand anders tegen haar zei.

Toen Echo een keer de mooie Nar­cis­sus zag en natu­urlijk op slag stapelver­liefd werd, kon ze dus niets zeggen. Ze vol­gde hem door het bos tot­dat hij haar voet­stap­pen hoorde en zei, “Wie is daar?” Waarop Echo het enige deed wat ze kon: ze antwo­ordde, “Wie is daar?” Zo bleef Echo steeds Nar­cis­sus’ vra­gen her­halen, tot ze zich uitein­delijk toonde en aan zijn voeten wierp, woorde­loos smek­end om bij hem te mogen blijven.

Zie je de bloe­men bij Nar­cis­sus’ linkervoet?

Maar je weet al: Nar­cis­sus hield alleen van de jacht – en, nadat hij door Neme­sis ges­traft was, van zijn eigen spiegel­beeld. Hij duwde Echo ruw weg, haar alleen achter­la­tend met haar gebro­ken hart. Ont­goocheld en beschaamd trok de nimf zich terug in het dieptes van het bos, waar ze in afzon­der­ing leefde, schuilend in de duis­ter­n­is van grot­ten en spelonken. Daar kwi­jnde ze in haar ver­dri­et langza­am weg, tot uitein­delijk alleen haar stem overbleef.

En nu weet je dus dat als je in een grot staat en luid spreekt, het niet jouw stem is die je terughoort, maar die van de door smart ver­scheurde Echo.

Wat vind jij?