Gedichtjes

Vorige week kwam ineens de kersverse “president” van Europa, Herman Van Rompuy, op een onverwachte manier in het nieuws. Het had niets te maken met politiek,  staatsmanschap of internationale verdragen. Neen, het bleek dat de heer Van Rompuy er een hobby op na houdt. Hij schrijft haiku’s.

Herman Van Rompuy, dichter
Herman Van Rompuy, dichter

Dat doet hij daarenboven met zoveel enthousiasme dat hij op 15 april een boekje uitgaf met een bloemlezing uit zijn oeuvre. Het kwam zelfs bovendrijven dat hij in de Engelstalige pers inmiddels de bijnaam Haiku Herman heeft. Toe maar. Nou kun je van Van Rompuy vinden wat je wilt, maar ik denk dat bij premier Balkenende het paniekzweet prompt van het gereformeerde voorhoofd druppelt bij het idee dat hij een gedicht zou moeten schrijven.

En daarmee kom ik uit op de onvermijdelijke vraag – wat was een haiku ook alweer? Menigeen zal nog uit zijn geheugen iets weten op te rakelen als: een haiku is een kort gedichtje van drie regels. Een ander voegt daar misschien aan toe: en een haiku heeft altijd een bepaald aantal lettergrepen. Zeventien of zo.

Nou, dat klopt best aardig, maar ook weer niet helemaal. Hoe zit het?

Lees verder Gedichtjes

Maanlicht

In de nacht van 3 op 4 april reed ik terug naar huis. Ik was net bij een optreden geweest van de band Flyer in het onvolprezen Fort van de metropool die De Kwakel heet. Dat klinkt misschien heel pittoresk, maar het swingde de pan uit. (Swingde? Waarom denk ik steeds aan het niet-bestaande woord “swong”…?)

De maan, zoals gezien vanaf het noordelijk halfrond
De maan, zoals gezien vanaf het noordelijk halfrond

Hoe dan ook, het was net na middernacht en op Radio 4 begon het programma Maanlicht. Dat biedt de luisteraars “mooie muziek om bij wakker te blijven of om bij in slaap te vallen”, beweert de website. Nou, wakker was ik wel, want ik had Flyer’s cover van “Play That Funky Music” nog vers in het geheugen zitten.

De uitzending begon – het was om middernacht Eerste Paasdag geworden – met een Paaslied van Edvard Grieg. Daarna mijmerde de presentator: “En… wat hebben we verder nog in deze Maanlicht?”

Lees verder Maanlicht

Gebarengebrabbel

Een van de onderscheidende kenmerken van het menselijk bedrijf is een verlangen om de wereld te doorgronden. Tenminste, ik heb nog geen aanwijzingen dat dolfijnen en chimpansees ook maar iets hebben ondernomen om een verklaring te zoeken voor waarom er een zwart gat zit in het centrum van elk groot melkwegstelsel. Dat soort vragen, daar mogen we toch wel van uitgaan, stelt alleen de mens zich.

Zo denk ik ook niet dat een leguaan of een roodborstje er ooit op zal komen om een boek te schrijven als The Complete Idiot’s Guide to the Science of Everything. Toen ik over dit boek hoorde, moest ik hem meteen even online opzoeken – wat een fantastische titel!

Kekke titel!
Kekke titel!

Je kunt je mijn blije verbazing voorstellen toen ik ontdekte dat er een hele serie van zulke boeken is, The Complete Idiot’s Guide to alles van Computer Basics tot Organic Living. (Ik weet niet of deze serie het concept heeft gepikt van de bekende For Dummies-boeken of andersom, maar het is ongeveer hetzelfde idee.)

Lees verder Gebarengebrabbel

Snelle hap

Als je verhuist maak je heel wat mee. Je krijgt een bosje sleutels van je nieuwe stek, je bedient muren en plafonds van een lik verf, je verstopt je hele hebben en houden in kartonnen dozen. Maar je kunt ook zomaar ineens een taalkronkel tegen het lijf lopen.

Ik vond die van mij niet onder de oude vloerbedekking of achter de boekenkast, maar dankzij de lamssouvlaki. Enige uitleg is op zijn plaats…

Het verhaal gaat als volgt. Na een dag lang muren witten zat ik met twee vriendinnen/klusmaatjes lekker te eten en uit te rusten. Het eten kwam van de goed geïntegreerde Griek in het winkelcentrum, was erg lekker, en zat verpakt in van die fijne schuimplastic dozen met deelvakjes en klapdeksel. En die dekselse deksel, daar zat de taalkronkel.

Lees verder Snelle hap

Pareltje

Je kent vast wel dat spel waarbij iemand heel snel drie bekers (op hun kop) over een tafel beweegt, en jij moet raden onder welke beker het balletje ligt. Meestal zit er onder de verkeerde bekers dan gewoon niks. Maar soms, soms vind je daar onverwacht geen balletje, maar een pareltje. Ik leg uit.

In Zweden ligt een stad van zo’n 100.000 inwoners met de naam Linköping. Vraag me niet waar of wanneer, maar ooit heb ik geleerd dat je de k in die naam als een “sj” uitspreekt. Het is dus niet lin-keu-ping, maar lin-sjeu-ping. Het zijn van die weetjes die je meestal nooit meer nodig hebt. Maar hoe anders was dat in dit geval, en dat komt door de film Enchanted April.

Lees verder Pareltje

Herfstrijm

In deze herfstdagen, met Sinterklaas in aantocht, dwarrelen onze gedachten – als bladeren van een boom – al snel in de richting van rijm. Want in menig gezin of vriendenkring is de tijd weer aangebroken om lootjes te verdelen, cadeaus uit te kiezen, surprises in elkaar te knutselen en verzen te dichten.

Pakjesavond
Pakjesavond

Maar herfst is geen woord dat je snel aan het eind van een dichtregel zult plaatsen, want… er rijmt niets op. Je kunt met enig kunst- en vliegwerk wel wat verzinnen, maar dat zijn geen fijne, bruikbare woorden. (En, alsof de duvel ermee speelt, in het Engels is er ook al geen rijmwoord voor autumn. Wat is dat toch met dat najaar?) Nog zo’n woord is twaalf, dat ook al rijmloos door het leven gaat. En elke twaalf maanden is het herfst, dus dit zijn ongerijmdheden die nooit voorbijgaan; zo is de cyclus van het leven.

Lees verder Herfstrijm

Klerekleren

Stel je voor: je bent in Miami, zoals ik twee weken geleden. Je staat in een chique department store te apegapen naar alle modieuze kledij die daar te koop is. En dan, bij de dameskleding, moet je ineens aan wc-papier denken…

Het menselijk brein is een wonderlijk ding. Want ik moest helemaal niet zelf naar de restroom, en toiletpapier stond ook niet op mijn boodschappenlijstje. Nee, ik moest eraan denken dat ik ooit gelezen had over een Scandinavische producent die op de Britse markt een nieuw merk wc-papier wilde lanceren. Daar is niks mis mee, natuurlijk, maar als je dan kiest voor de productnaam “Krap” – tja, dan sla je de bips, pardon: plank toch wel mis.

Dat is zo ongeveer alsof IKEA, dat de wonderlijkste productnamen hanteert, in Nederland een wc-borstel zou verkopen die “Strönt” heette. Zie dan je giechelspieren maar in bedwang te houden.

Lees verder Klerekleren

Smakelijk eten

Het menselijk brein is een wonderlijk ding. En de manier waarop wij taal ervaren al evenzeer…

Misschien was het dat ik van kleins af aan al Spaans gesproken heb, en mijn brein dus tot op zeker hoogte “voorgeprogrammeerd” is. Misschien was het dat ik net de dag ervoor een Spaanse film gezien had. Misschien was het dat ik, na een periode van ziekte en lusteloosheid, de smaak van het koken weer te pakken had. Hoe dan ook, toen ik in een flits rechtsboven op de krantenpagina dat woord zag staan, had ik er meteen zin in: rampecho.

Ik zag mezelf al helemaal zitten, in een tapasbar of zo. Glaasje Iberische wijn erbij, en luchtig tegen de ober: “Doet u mij maar wat albóndigas, een beetje gazpacho, een paar sneetjes jamón serrano, en een portie rampecho.” Wat dat laatste was, daar had ik geen flauw idee van, maar het zou vast en zeker lekker zijn.

Gazpacho met rampecho?
Gazpacho met pampecho?

Lees verder Smakelijk eten