Alleen hier!

Het duurt nu alweer een week of twee, drie. De gelukzalige rust die me bevangt wanneer ik de supermarkt bij mij om de hoek tegemoet loop. Wat een gevoel van onbelemmerde vrijheid: je kan zomaar naar binnen gaan!

Spaarbedelzone...?
Spaarbedelzone…?

Nee hoor, ik maak een gebbetje. Maar in de kern zit ik er niet al te ver naast. Waar ik op doel is dat de super nu even géén spaaractie heeft waar kinderen als vliegen naar de strooppot naartoe worden getrokken.

Tot voor een dag of twintig geleden hing bij mijn super deze mededeling buiten de ingang. Er hing een fraai spandoek om de verzamelde meute spaargrage jeugdigen erop te wijzen dat ze op die plek – en alleen daar! – mochten vragen om voetbalplaatjes. Nu is het mij niet om die plaatjes te doen, hoor. Het kunnen ook gogo’s zijn, of puzzelstukjes, of dominosteentjes, of Disney-dwergen, of actiemunten. Het gaat juist om die kinderen.

Ik verbeeld me dat het proces zich in een paar stappen heeft voltrokken. Het begon met de supermarkten, die ontdekten dat zulke spaaracties een manier zijn om klanten te trekken. Vervolgens kregen de sparende kinderen door dat hun pa en moe niet genoeg boodschappen deden om alle te sparen items te kunnen verzamelen. Maar een enkele keer lachte Vrouwe Fortuna hen toe: een vriendelijke boodschapper die zelf geen (klein)kinderen had vroeg toch om de lokkertjes en gaf die aan een hem onbekend kind. Toen gingen ze bij de uitgang van de supermarkt staan, om de kans te vergroten dat ze meer van dat soort barmhartige lieden zouden tegenkomen. En ten slotte besloot dat supermarkt dat zulk opportunistisch gedrag gereguleerd moest worden, om te zorgen dat deze ondernemende jongelingen de toegang tot de winkel niet barricadeerden. En ziedaar: de spandoek op de foto.

Goed. Dit alles leidde me tot de vraag: is er een woord, een naam voor deze nieuwe soort spaardertjes-aan-de-poort? Bij mijn weten niet.

Eerst kwam ik op “spaaractievoerder”, maar dat is me te FNV’erig. Het heeft ook geen zin om iets te verzinnen met de naam van de actie erin – iets als “gogoïsten” of zo – want er komt altijd weer een volgende, andere actie.

Toen kwam ik op het volgende. Die kids doen me een beetje denken aan bedelkinderen bij de ingang van een kerk, maar dan in een eigentijds, weldoorvoed, mondig jasje gestoken. Met “bedelyup” of “aalmoesspaarder” kom je een heel eind, maar ik zocht nog even verder. Het woord “bedelspaarder” valt misschien af, want dat kan ook iemand zijn die bedeltjes spaart. En zo kwam ik op spaarbedelaar. Of anders spaarbedelaartje, dat klinkt iets minder hard.

Maar eerst nog even genieten van deze actieloze periode… Tot de volgende spandoek!

Wat vind jij?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.