Wazzeggu?

Stel je het volgende gesprek voor.

A: “Zeg.”
B: “Ja?”
A: “Ik wil je wat vertellen.”
B: “Oké.”
A: “Maar eerst moet jij mij wat vertellen.”
B: “Oh. Wat?”
A: “Dat weet ik niet. Iets.”
B: “Iets? Wat dan?”
A: “Kan me niet schelen. Wat dan ook. Maar dat moet.”
B: “Waarom in godsnaam?”
A: “Anders kan ik jou niets vertellen.”
B: “Wat?”
A: “Precies zoals ik het zeg.”
B: “Maar ik héb jou niks te vertellen.”
A: “Jammer dan. Hoor je ook niet wat ik jou wilde zeggen.”
B: “Nou moe!”

Wat is hier aan de hand?

In de wereld van de sociale media wemelt het van de apps waarmee mensen berichtjes uitwisselen en foto’s of filmpjes delen. WhatsApp, Twitter, iMessage… klep klep klepperdeklep. Het populaire Snapchat introduceerde in 2011 een nieuwe draai aan al dit gedeel: de foto’s die je verzendt verdwijnen al snel weer. Zo blijft dat kiekje van je vrijgezellenfeest, met jou paaldansend in een Hello Kitty-pak, niet bewaard voor je kleinkinderen om van te genieten.

Klepperdeklep
Klepperdeklep

Even een zakelijk zijstapje: socialemediagigant Facebook (die ook een eigen chatdienst heeft) vond dit wel geinig en wilde Snapchat kopen voor de lieve som van drie miljard dollar. Snapchat weigerde en Facebook dacht: dan doen we het lekker zelf. En ziedaar de ontstaansgeschiedenis van Slingshot. Een kersverse app van heer Zuckerberg en kompanen, die op zijn beurt weer een nieuwe draai introduceert: met Slingshot kan je een bericht pas zien als je eerst zelf ook een sling geshot hebt. Of een shot geslingd. Zoiets.

De app is in Nederland nog niet te downloaden, maar enige verbazing maakt zich alvast van mij meester. Ik snap dat het toevoegen van een voor-wat-hoort-wat component aan sociale media een geinige vondst is. Het speelt met het idee van groepsdruk, maakt de uitwisseling minder vrijblijvend en eenzijdig, enzovoort.

Maar de hele clou van het hebben van een gesprek is juist dat je antwoordt op wat je net gehoord, gelezen of gezien hebt. Daar zit een keten van causaliteit in. Zie het gesprekje aan het begin van dit verhaal: als je die chronologie weglaat, houd je onzin over. Wil Slingshot dat wij gaan tijdreizen?

Shot geslingd?
Shot geslingd?

En zie het plaatje hiernaast, nota bene uit het promofilmpje voor Slingshot zelf. Deze Juliet geeft een thumbs-up aan het kindje van Ozzie, dat net van de glijbaan is geroetsjt. Maar voordat zij dat heeft kunnen zien, moet ze zelf dus iets anders, iets irrelevants, aan diezelfde Ozzie hebben gestuurd. Kun jij een gesprek voeren met iemand die steeds reageert op het voorlaatste dat jij zelf gezegd hebt? Ik niet.

Conclusie: Slingshot gaat helemaal niet over het uitwisselen van ideeën en ervaringen. Het gaat helemaal niet om het gesprek. Het lijkt eerder op een spelletje deze-vuist-op-deze-vuist waarin een serie losse flodders elkaar in snel tempo opvolgen. Ik bevredig mijn behoefte aan eenzijdig-sociaal exhibitionisme door te voorzien in jouw behoefte om datzelfde te doen.

Oké, ik overdrijf. Ik heb die hele app nog niet gebruikt of gezien. Maar het is wel interessant dat deze visuele chatgrabbelton een van de fundamentele paradigma’s van de communicatie naast zich neer lijkt te leggen. Misschien is dat een geniale greep en prijzen we over een paar jaar Facebook de hemel in om hun visionaire Stap Voorwaarts. Of misschien is Slingshot toch niet wat heer Zuckerberg en kompanen zich ervan voorstellen, en sterft het (net als de recente Camera en Poke apps van hetzelfde bedrijf) een stille dood.

De tijd zal het leren. Maar wel in die volgorde!


 

UPDATE 1

En ja hoor, Facebook heeft nu al de teugels laten vieren omdat het mechanisme van eerst-antwoorden-dan-lezen niet werkt.

UPDATE 2

Na iets meer dan een jaar heeft Facebook definitief de stekker uit Slingshot getrokken.

Wat vind jij?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.